W mitologii nordyckiej zaćmienia interpretowano jako pogoń za ciałami niebieskimi przez dwa gigantyczne wilki. Sköll był wilkiem ścigającym Słońce (Sól), a Hati Hróðvitnisson ścigał Księżyc (Máni).
Zaćmienie Słońca mogło być postrzegane jako moment, w którym Sköll udawało się schwytać lub pożreć Słońce, podczas gdy zaćmienie Księżyca oznaczało atak Hatiego na Księżyc. Ta interpretacja wpisuje się w szerszy kontekst kosmicznego konfliktu.
Źródła historyczne, takie jak Edda Poetycka i Edda Prozaiczna, opisują tę pogoń, ale bezpośrednie powiązanie obserwowanego zaćmienia z pochwyceniem ciała niebieskiego jest prawdopodobną interpretacją mitologiczną, a nie jednoznacznym opisem we współczesnych tekstach wikińskich. Pogoń wilków za gwiazdami była również częścią narracji o Ragnaröku, końcu świata, gdzie ostateczne schwytanie gwiazd doprowadziłoby do zniszczenia i odnowy świata.