Święty Ojciec Pio z Pietrelciny (1887–1968) był włoskim kapucynem i kapłanem, kanonizowanym w 2002 roku przez papieża Jana Pawła II. Stał się jednym z najpopularniejszych świętych Kościoła katolickiego, z liturgicznym wspomnieniem 23 września.
Urodzony jako Francesco Forgione w Pietrelcinie we Włoszech, od najmłodszych lat wykazywał niezwykłą pobożność i doświadczenia mistyczne. Wstąpił do zakonu kapucynów w wieku 16 lat, przyjmując imię Brat Pio, i został wyświęcony na kapłana w 1910 roku. W 1916 roku został wysłany do Klasztoru Santa Maria delle Grazie w San Giovanni Rotondo, gdzie pozostał do śmierci.
Ojciec Pio jest znany z trwałego otrzymania stygmatów Chrystusa, ran ukrzyżowania, które pozostały widoczne do 1968 roku. Przypisywano mu również dary takie jak bilokacja, czytanie sumień i uzdrowienia. Pomimo swojej sławy, określał siebie jako „biednego zakonnika, który się modli”, koncentrując swoją duchowość na Eucharystii, modlitwie i spowiedzi.
Jednym z jego znaczących osiągnięć było założenie w 1956 roku „Casa Sollievo della Sofferenza” (Dom Ulgi w Cierpieniu), nowoczesnego szpitala w San Giovanni Rotondo. Zmarł w 1968 roku, a jego reputacja świętości doprowadziła do jego beatyfikacji w 1999 roku i kanonizacji w 2002 roku.
