Prawidłowa terminologia dla osób z wadą słuchu to 'osoba niedosłysząca' lub 'głucha', a nie 'głuchoniema'. Głuchota, nawet głęboka, nie wpływa na aparat mowy, zachowując zdolność artykulacji słów.
Osoby, które tracą słuch w ciągu życia, zazwyczaj nie zapominają, jak mówić ani śpiewać. Niemota, klinicznie, odnosi się do niezdolności do używania aparatu mowy do mówienia. Dlatego osoba głucha może mówić, często przy specjalistycznym wsparciu, a pogląd, że wszystkie osoby głuche są nieme, powinien zostać wyeliminowany.
Klasyfikacje głuchoty wahają się od lekkiej do głębokiej; głęboka głuchota może wiązać się z trudnościami w nabywaniu języka mówionego. Komunikacja może odbywać się za pomocą mowy (głusi mówiący) lub języka migowego (głusi migający), takiego jak Libras.
